گاهی اوقات کودن بودن .... خنده داره             

مثل یه وجود وجود یه مورچه لای گندمایی که نمیدونه کدومشون سبکترن

مثل صدای خوردن سنگ  به  پنجره مثل صدای افتادن پر روی زمین مثل

وقتی که چیزی برای گفتن نداری و دستات بی اختیار باز میشن مثل وقتی

که به جایی خیره میشی و  تصاویر جلوی چشمت  انقدر بزرگ میشن که

مغزت ازتمام اطلاعات پاک میشه انقدر اون تصویر تو ذهنت رشد میکنه

و بالا میره که ...

زمانی  از  تمام چیزهایی که بهت میرسه ونمیرسه تموم میشی می ایستی

فکر میکنی .

زمان از کودکی به عقب برگشته ونگشته نقشه میکشی انقدر ذهنت کوچک

میشه که برای تصاویر دیگه جایی نمی زاری تو نرفته بر می گردی و این

                           آخر تمام خریت های تصاویر بوده .

شوکت ازدست رفته انسانها مثل نخی پوسیده فرقی نمی کنه پاره بشه یا نشه .

سا ختارمندی ذهنت  از کودن های کوچولویی که خودشونو حتمتی های مو

مشکی کوتاه که واستریوشان های زرنگی داشته .

چه انتظاری داری تو هم  رو پا باش سر تو بالا بگیر و از هیچ  چیز نترس

کودن بودن واحمق بودن

ربطی به  ژن عیلامیها نداره وقتی هستی دستات

مثل همیشه بازمیشن و چیزی برای گفتن نداری ...............

                                                                                                                   زمستان ۸۳