هنوز ........... ميدوني

asreshanbe — Mon, 21 Jul 2008 12:58:48 GMT

چون می گذرد غمی نیست

۱- چند روزی رفته بودم مسافرت هم خیلی خوش گذشت بابت اینکه کمی از اتفاقات ریزو درشتی که این چند وقت افتاده بود فاصله گرفتم و تونستم به خودم فکر کنم و بد از این جهت که (کبری) توی این سفر خانوادگی با ما نبود و جاش خیلی خالی بود.اولین جایی که تو شهر همدان ازش دیدن کردیم غار علی صدر بود و واقعاْ زیبا و شگفت انگیز.اونجا انقدر به خدا نزدیکی که دستتو دراز می کردی لمس می شد و واقعاْ خدا قدرت عجیبی داره

۲- یه روزی همش به این فکر می کردم که اگر قرار باشه من هم مثل خیلی ها بی قید و بی تفاوتو بی رگ باشم اونوقت چه اتفاقی می افته؟ البته براش جوابای زیادی پیدا کردم.! دوست دارم شما هم نظرتونو بگید اگر قرار باشه ما آدما نسبت به دو رو ورمون بی تفاوت باشیم واقعاْ چه اتفاقی از نظر شخصیتی برامون می افته؟

۳- حتماْ این روزا برام دعا کنید خیلی احتیاج دارم.

asreshanbe — Sun, 08 Jun 2008 10:42:48 GMT

سالي كه نكوست از بهارش پيداست

سه شنبه 14/3/1387 ساعت 5/3 صبح يكي از پاك ترين انسان هاي روي زمين از دست رفت و ما فقط نظاره گر جان دادن بي جانش بوديم.دختر خالم بعد از 6 سال مبارزه با سرطان فوت كرد و تمامه آرزوهاش زير خلوارها خاك رفت.به اين نتيجه رسيدم كه بيشتر مراقب كساني باشم كه دوستشون دارم و وقتي از دستشون دادم حسرتي وجود نداشته باشه.

حتي زندگي هم مرا به ورطهْ نابودي مي كشاند، افسوس نه خيالي براي پرواز ونه سودي براي ماندن آرزوها باقي ست.

دل من اگر نشكند ، پس چگونه درك خواهد شد؟

لذت، نغمهْ آزادي است،

اما آزادي نيست.

لذت، شگوفايي اميال شماست،

اما ميوهْ آن نيست .

ژرفايي است كه به بلندا مي خواند ،

اما ، نه ژرف است، نه بلند!

شعري كه عزيز دلم خيلي دوست داشت و تصميم داريم همين شعر روي سنگ قبرش حك بشه

asreshanbe — Mon, 02 Jun 2008 16:23:48 GMT

نميدونم چي باعث مي شه كه زموني از تمام دنيا سير ميشي و حتي حوصله ي خودتم نداري ولي

تنها چيزي كه هميشه من و شما رو تسلي مي ده و نمي زاره زياد تو خودمون غرق بشيم زندگي و

باز هم زندگيه، هر چند شايد گاهي اوقات از همه چيز دلخور باشيم اما چون مي گذرد غمي نيست،

نگاه من با وجود اتفاقات ريزو درشتي كه ممكنه برام اتفاق بيافته ، نگاهي خوب و گاهي هم همراه

با ...................................

در اين بن بست

دهان‌ات را مي‌بويند

مبادا که گفته باشي دوست‌ات مي‌دارم.

دل‌ات را مي‌بويند

روزگار ِ غريبي‌ست، نازنين

و عشق را

کنار ِ تيرک ِ راه‌بند

تازيانه مي‌زنند.

عشق را در پستوی خانه نهان بايد کرد

در اين بُن‌بست ِ کج‌وپيچ ِ سرما

آتش را

به سوخت‌بار ِ سرود و شعر

فروزان مي‌دارند.

به انديشيدن خطر مکن.

روزگار ِ غريبي‌ست، نازنين

آن که بر در مي‌کوبد شباهنگام

به کُشتن ِ چراغ آمده است.

نور را در پستوی خانه نهان بايد کرد

آنک قصابان‌اند

بر گذرگاه‌ها مستقر

با کُنده و ساتوری خون‌آلود

روزگار ِ غريبي‌ست ، نازنين

و تبسم را بر لب‌ها جراحي مي‌کنند

و ترانه را بر دهان .

شوق را در پستوی خانه نهان بايد کرد

کباب ِ قناری

بر آتش ِ سوسن و ياس

روزگار ِ غريبي‌ست، نازنين

ابليس ِ پيروزْمست

سور ِ عزای ما را بر سفره نشسته است.

خدا را در پستوی خانه نهان بايد کرد

احمد شاملو

asreshanbe — Sun, 16 Mar 2008 12:54:48 GMT

به آنچه درست است عمل کن، اگرچه جهان ویران شود. کانت

داستان درباره ی یک کوهنورد است که می خواست از بلندترین کوه ها بالا برود.
او پس از سالها آماده سازی ، ماجرا جویی خود را آغاز کرد اما از آنجا که افتخار کار را فقط برای خود

می خواست،تصمیم گرفت بتنهایی از کوه بالا برود.
تاریکی شب بلندیهای کوه را تماما در بر گرفت ومرد هیچ چیز را نمی دید.
ابر روی ماه و ستاره ها را نیز پوشانده بود.
همه چیز سیاه بود.
همانطور که از کوه بالا می رفت چند قدم مانده به قله ی کوه ، پایش لیز خورد.
و در حالی که به سرعت سقوط می کرد ، از کوه پرت شد.
در حال سقوط فقط لکه های سیاهی را در مقابل چشمانش می دید.و احساس وحشتناک مکیده شدن به

وسیله ی قوه ی جاذبه او را در خود می گرفت.
همچنان سقوط می کرد و در آن لحظات ترس عظیم، همه ی رویداد های خوب و بد زندگی به یادش آمد.
اکنون فکر می کرد مرگ چقدر به او نزدیک است.
ناگهان احساس کرد طناب به دور کمرش محکم شد. بدنش میان آسمان و زمین معلق بود و فقط طناب او را نگه داشته بود. ودر این لحضه ی سکون برایش چاره ای نماند جز آنکه فریاد بکشد : خدایا کمکم کن!.
ناگهان صدای پر طنینی که از آسمان شنیده می شد جواب داد: از من چه می خواهی؟"
ای خدا نجاتم بده!
واقعا باور داری که من می توانم تو را نجات دهم؟
البته که باور دارم!
اگر باور داری طنابی که به دور کمرت است را پاره کن .....
مرد سکوت کرد و اندیشید و بعد تصمیم گرفت با تمام نیرو به طناب بچسبد.....
گروه نجات می گویند که روز بعد یک کوه نورد یخ زده را مرده پیدا کردند.بدنش از یک طناب آویزان بود و

با دستهایش محکم طناب را گرفته بود........... در حالی که فقط یک متر از زمین فاصله داشت .

وشما چقدر به طنابتان وابسته اید؟
و چقدر به آن ندای آسمانی ایمان دارید؟

ا.ی

asreshanbe — Sun, 02 Mar 2008 12:59:48 GMT

يكسال با تموم بدي ها و خوبي هاش داره تموم مي شه و چند چيزو از اين سال كه براي من اصلاً خوب نبود ياد گرفتم .

۱- با تمام بدي ها و خوبي هاي آدما اونارو همينطوري كه هستن قبول كنم.

۲- ياد گرفتم كه تنهايي و بي كسي از همه چيز بدتر و زجرآورتره و اگر زماني خواستم از تنهايي در بيام سراغ هيچ بني بشري نرم و مستقيم برم پيش خودش (الله).

۳- نه براي خودم در اين سال وقت گذاشتم و نه براي آرزوها و خواسته هام .من ،آرزوهام ، خنده هام ، شاديام ،سرزندگيم ، و خيلي چيزاي ديگه كه مال من بودن حالا اثري ازشون نيست.مي خوام بدون نگاه كردن به پشتم و تمام اتفاقات ريزو درشت امسال راهمو ادامه بدم .

۴- از همه مهمتر بهم ياد داد كه عشق تنها داراييه با ارزش منه كه هيچوقت تنهام نذاشته و نمي زاره و تنها چيزي كه منو توي اين سال سياه تسكين ميده دوست داشتن آدما بدون قيد و شرطه و با جرأت مي تونم بگم كه اين ويژگي تو كمتر كسي پيدا مي شه و من اونو دارم.

يه ساله ديگه داره با تمام تازگيش مي ياد،يا خيلي شاد مي شيم يا خيلي ناراحت ، اگر شاد شديم آرزو كنيم كه براي ديگران هم وضع به همين زيبايي باشه و اگر ناراحت شديم توي ناراحتي غرق نشيم و به اين فكر كنيم كه امسال هم بگذرد.................

پيشاپيش عيد به تمام دوستان تبريك مي گم و يادتون نره سال تحويل منم دعا كنيد.

كوله ‌پشتي‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد. رفت‌ كه‌ دنبال‌ خدا بگردد؛

و گفت: تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت.

نهالي‌ رنجور و كوچك‌ كنار راه‌ ايستاده‌ بود.مسافر با خنده‌اي‌ رو به‌ درخت‌

گفت: چه‌ تلخ‌ است‌ كنار جاده‌ بودن‌ و نرفتن؛

و درخت‌ زير لب‌ گفت: ولي‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ كه‌ بروي‌ و بي‌ رهاورد برگردي .

كاش‌ مي‌دانستي‌ آن‌چه‌ در جستجوي‌ آني، همين‌جاست .

مسافر رفت‌ و گفت: يك‌ درخت‌ از راه‌ چه‌ مي‌داند، پاهايش‌ در گِل‌ است،

او هيچ‌گاه‌ لذت‌ جستجو را نخواهد يافت .

و نشنيد كه‌ درخت‌ گفت: اما من‌ جستجو را از خود آغاز كرده‌ام‌ و سفرم‌ را كسي

نخواهد ديد؛جز آن‌ كه‌ بايد.

مسافر رفت‌ و كوله‌اش‌ سنگين‌ بود . هزار سال‌ گذشت، هزار سالِ‌ پر خم‌ و پيچ،

هزار سالِ‌ بالا و پست.

مسافر بازگشت. رنجور و نااميد. خدا را نيافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ كرده‌ بود.

به‌ ابتداي‌ جاده‌ رسيد. جاده‌اي‌ كه‌ روزي‌ از آن‌ آغاز كرده‌ بود .

درختي‌ هزار ساله، بالا بلند و سبز كنار جاده‌ بود. زير سايه‌اش‌ نشست‌ تا لختي‌ بياسايد.

مسافر درخت‌ را به‌ ياد نياورد. اما درخت‌ او را مي‌شناخت .

درخت‌ گفت: سلام‌ مسافر، در كوله‌ات‌ چه‌ داري، مرا هم‌ میهمان‌ كن.

مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، كوله‌ام‌ خالي‌ است‌ و هيچ‌ چيز ندارم .

درخت‌ گفت: چه‌ خوب، وقتي‌ هيچ‌ چيز نداري، همه‌ چيز داري. اما آن‌ روز كه‌ مي‌رفتي

در كوله‌ات‌ همه‌ چيز داشتي، غرور كمترينش‌ بود، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت.

حالا در كوله‌ات‌ جا براي‌ خدا هست.

و قدري‌ از حقيقت‌ را در كوله‌ مسافر ريخت. دست‌هاي‌ مسافر از اشراق‌ پر شد

و چشم‌هايش‌ از حيرت‌ درخشيد

و گفت: هزار سال‌ رفتم‌ و پيدا نكردم‌ و تو نرفته‌اي، اين‌ همه‌ يافتي !

درخت‌ گفت: زيرا تو در جاده‌ رفتي‌ و من‌ در خودم.

و پيمودن‌ خود، دشوارتر از پيمودن‌ جاده‌ هاست!!!...

اين مطلبو از طرف يكي از دوستانم كه از آشنايي با اون خيلي خوشحالم مي زارم و براش آرزوي موفقيت مي كنم........................................................................ابوالفضل يزدي